Speidarmetoden - noko for skulen..?

I det førre innlegget mitt skreiv eg om leik i og rundt læring. Sjølvsagt trakk eg parallellar mot speidarrørsla. Steinar stilte meg eit spørsmål omkring korleis leik blir nytta i speidararbeidet. Eg har difor bestemt meg for å fortelje litt om speiding og om kva eg trur skulen kan læra av speidarrørsla.

Litt fakta først:

Speidarrørsla vart starta av General Robert Stephenson Smyth Baden-Powell, seinare Lord Baden-Powell of Gillwell. (BP)

Det heile start med at BP skreiv ei bok som heite "Scouting for boys", denne boka var meint som ei lærebok for unge gutar i den britiske hæren.

Ein reknar starten for å være 1. august 1907, då BP samla ein gjeng tilfeldige gutar til leir på Browsea Island utanføre sørkysten av England.

Byggjer på militære tradisjonar.

Speidarrørsla er i dag den største ungdomsrørsla i verda med over 40 millionar speidarar i over 160 land. (ca 30 millionar i WOSM - og 10 millionar i WAGGGS dei to største verdsforbunda)

Viktige prinsipp er likskap, sjølvstende og samhald.

Kva kan skulen så læra av speidarrørsla?
Speidaren har eit sosiokulturelt-behavioristisk verdigrunnlag, (der trur eg at eg sjølv er og) dette vil eg forklare ut frå to argument. For det fyrste er ein speidartopp oppbygd etter miletære prinsipp, og ein deler ut utmerkingar for det meste. Dette er synlige bevis på at ein har oppnått noko og gjev status. Dei er spesielt synlige i og med at dei fleste skal festast til speidardrakta, eller uniforma. Som speidar ser ein med ein gong på speidardrakta til ein annan kva funksjon den andre har, samt rang og alder. (eining – det er forskjellige opplegg for forskjellige aldersgrupper, Bever, småspeidar, stigfinnar, vandrar, rover og leiar.) Ein kjenner og som speidar godt til at dersom ein gjer noko gale så får dette konsekvensar, dovask er ein vanleg trussel for å få speidarar til å gjere som dei skal. Samstundes som uniforma forteljar om rang o.l. fungerer den og samlande. Dersom eg kor som helst i verda ser nokon med speidardrakt, eller skjerf går eg som regel alltid bort og slår av ein prat, eg veit med ein gong at me har noko til felles. Speidarane vert organiserte i patruljer, dette er som regel grupper på 5-9 speidarar som jobbar fast saman over fleire år, kvar patrulje lagar si eiga identitet og skapar såleis eit indre samhald. Patruljane blir leia av ein Patruljeførar (Peff) og ein Patruljeførarassistent (Ass), Desse er som regel dei to eldste i patrulja og tar såleis meir ansvar enn dei andre, dei står og for opplæring og undervising av dei yngre medlemmene i patrulja, slik lærer ein seg gradvis å ta meir og meir ansvar. Patrulja skal fungere som ein eining, ein skal utfylle, støtte og læra av og med kvarandre. 
Denne kombinasjonen av Behavioristiske idear, med belønning og straff, og sosiokulturelle idear med fellesskap, likskap og samhald har eg tru på at er grunnen til at speidarrørsla stadig er på frammarsj.

Behaviorismen og Sosiokulturismen er etter mitt hovud to ytterpunkt i det pedagogiske landskåpet, likevel har eg tru på at nettopp det å kombinera desse to ytterpunkta burde gjerast meir. Som eg tidligare har skrive meiner eg at ein ikkje bør setja seg i ein bestemt pedagogisk bås, men heller vera ei kyr i ein open fjos og fritt vandra frå bås til bås. Dette blir eg meir og meir overtydd om. I ein diskusjon kring LK06 med leiarkollegaer i frå speidarrørsla, kom me fram til skulen gjennom LK06 no nærmar seg vårt treningsprogram, og at idear og metodar som no blir tatt i bruk er ting me har drive med i hundre år allereie. 
Så til slutt vil eg svare på det opphavlege spørsmålet til Steinar, om korleis ein bruker leik i speidarrørsla. Leiken har etter mitt hovud tre funksjonar.
1 Motiverande
2 Lærande
3 Kamuflerande
Leik er gøy, det å bruka ein leik til å brekka opp noko tørt og keisamt trur eg vil virke motiverande og stimmulerande.
Når ein har det moro fungerer hjernen betre. Dette er ein påstand eg har kome på heilt av meg sjølve og eg har ingen vitskapelege bevis for dette. Eg har likevel eit argument for at dette er høve, når ein skal læra seg noko som i utganspunktet er keisamt, t.d. namna på dei amerikanske statane eller nye namn er det mykje lettare å gjere dette gjennom leik.
Nokre gonger må vi gjere ting som ikkje er veldig moro, då kan det vera greitt å kamuflera dette. I staden for å bæra ved til hytta arrangerer vi gjerne ved-stafett, på den måten blir arbeidet leik og ein gløymer at det ikkje er moro.
Det første punktet er lett å få inn i skulen, ved å brekke av ein lengre teoriøkt med ein leik. (eller ein song)
Å læra gjennom leik kan ein gjera på mange måtar, gjennom t.d. spel, drama og organiserte leiker. (namneliker)
Kamuflert undervisning som verkemiddel kan t.d. nyttast i engelsk, gloselæring som bingo, lekseprøvar som lagkonkurranse.
Dei tre døma over kunne alle vore henta frå speidarrørsla. Det er og viktig å ikkje stoppe med leike-aktivitetar fordi ein blir eldre. Dei vaksne må og delta, og det må leikast sjølv om det berre er vaksne til stades, då spesielt av dei to første funksjonane.

Kjelder:

www.scout.no - NSF - Norges Speiderforbund

www.scout.org - WOSM - World Organisation of the Scout Movement

www.wagggsworld.org - WAGGGS - World Assosiation of Girl Guides and Girl Scouts

Leikande læring

Leik er etter mitt hovud eit svært nyttig hjelpemiddel i ei læresituasjon. Mesteparten av min erfaring med dette kjem frå speidarrørsla. Eg er mellom anna medlem i eit utval i den lokale speidarkretsen som heiter utval speiding, tidlegare ledartrenarpatrulja. Dette utvalet har som hovudoppgåve å arrangere kurs for speidarar og leiarar, sjølv har eg vore med her sidan eg sjølv var ferdig med grunnopplæringa for speidarleiarar hausten 2003.

Eg hugser spesielt den fyrste samlinga eg var med på i denne kursrekka, fokuset var at ein skulle planleggje og gjennomføra eit speidar eller småspeidermøte. I staden for å ha verkelege speidarar skulle vi være markørar for kvarandre. Dette var noko som utvikla seg til å til slutt ta heilt av og blei etterkvart nokså alvorleg rolleleik. Vi leika oss inn  roller til desse små speidarane, og på den måten fekk me etter mi meining svært godt innblikk i korleis ein småspeidar tenkjer.

I dag er det mange firma som kan finne på å sende leiargrupper på kurs som går ut på å sove ute

i skogen i telt og å spise mat på relativt primitivt sett, Norges Speiderforbundhar drive med dette som ei del av ledarutdanninga i hvertfal over 30 år. Eg meiner den norske skulen har mykje å læra av speidarrørsla. I helga var eg med å arrangerte kurs og vi diskuterte mykje omkring at skulen i dag har mykje å læra av speidarrørsla. Berre det å la leik væra einaturleg del av ein læresituasjon er grunn nok åleinne for at eg synes skulane burde sjå til speidarrørslafor inspirasjon. Her er nemleg leiken komen inn som ein del av undervisinga. Når ein går inn i ei rolle som småspeidar (8.10 år) er det utuleg kor mangen lys som går opp for ein med tanke på korleis ein småspeidar tenkjer og oppfører seg.

Leik som avveksling kan være svært nyttig, som speidarleiar har eg alltid eit par leikar i bakhand i tilfelle eg må improvisera. Då verker leiken som eit naturleg avbrekk og gir energi til vidare konsentrasjon. Ein lærar seg og ein masse ting gjenom forskjellige leikar, berre noko så enkelt som å læra seg å fylje reglar kan for somme væra nyttig lærdom.

Leik kan etter mitt hovud brukast på to måtar i skulen, anten som avbrekk og ispirasjon, eller som ein del av sjølve lreprosessen. Eg har personleg god tru på at å blanda desse to måtane å innvoøvera leik på vil gje eit godt resultat.

Vurdering for læring.

Sjølv etter å ha lest om dette og blitt forelese om dette opptil fleire gonger synes eg framleis dette høyres litt rart ut. Eg trur difor eg vil ta meg tid til å forklara kva som ligg i dette omgrepet, og kva eg forstår med det.

Heile ideen er at i staden for å evaluere for å finne ut kva ein elev kan og ikkje kan, (t.d. gjennom prøvar o.l.) skal ein heller vurdere det eleven kan med fokus på framtidig læring. Det vil seie at vi vurderer eleven for å fremje læring. Det er då svært viktig å tydeleggjere dette for den som er subjekt for vurderinga. Ein måte å gjere dette på er å gi såkalla framovermeldingar, altså ikkje ei tilbakemelding som vurderer det som har vore, men ei konstruktiv vurdering med det for auget å inspirera gjennom konstruktiv kritikk. På engelsk kallar ein dette for "feed-forward" i motsetting til "feedback". Etter det eg vurderer er dette ei svært positiv måte å arbeide på, ein leitar etter dei positive tinga, og prøver å løfte fram det som ikkje er så bra med ei positiv vinkling.

I dei førre vekene har me vore så heldige å blitt førelest av Tord Eide og Bjørn Meling. Dei har i lengre tid forska på pedagogikkfaget og er sett på blant mange som nokre "guruar" innan dette faget. Dei fortalde om ein metode dei hadde lært om som vart kalla "two stars and a wish", eller to stjerner og eit ynskje. Når ein gjer ei vurdering er det som tidlegare nemnt viktig å ha fokus framover og å og leite etter positive trekk. Her skal ein spesielt trekkje fram to positive ting, grunngje kvifor dette er rett og kvifor ein er nøgd her. I tillegg skal ei også belyse ein ting ein ikkje er fult så nøgd med, men på ein måte slik at det blir formulert som eit spørsmål. "Eg skulle ynskje du var flinkare og hugse på skilnaden mellom å å og..."

Denne måten å vurdere på trur eg ligg veldig naturleg hos dei fleste, eg veit i alle fall at når eg retta stilar i klassa mi før sommaren var eg veldig bevisst på at eg skulle seie minst ein positiv ting om kvar stil. Den gongen hadde eg aldri høyrd om ”two stars and a wish”, men eg syntes det var opplagt. Eg trur denne teknikken eller metoden er ein vidareutvikling av noko som ligg naturleg hos dei fleste. Dette er derfor etter mi meining eit ideal dei fleste bør kunne leve opp til, anten ein er lærar eller ikkje.

Motivasjon

Dei siste vekene har motivasjon vore tema i pedagogikken. Litt ironisk er det nok, men eg må innrømme at motivasjonen min har vore svært nært botn. Denne teksten skulle eg etter planen min skriva på fredag, men eg fann ikkje motivasjon. Eg valde difor og utsetje det til laurdag, på laurdag... osb. No er det fredag kveld og fristen for å posta innlegget er faretruande nært. Eg må vel innrømme at det er det som motiverer meg mest no. Slik er det ofte for meg, eg finn ikkje motivasjon til å gjere ting eg absolutt bør gjere, ting som å rydde og gjere reint i leilegheita mi, skrive blogginnlegg og å laga middag. Det kan gjerast i morgon. Vel, blogginnlegget kan ikkje gjerast i morgon, det skal leverast i dag, så no er det berre å komme i gang og skriva nokre reflekterte og interessante tankar om motivasjon.

Mens eg skriv dette blar eg gjennom Elevens Verden av Gunn Imsen, her står det mykje fornuftig angåande tema. Eg stoppar med eit avsnitt med overskrifta: "Humanistiske motivasjonsteorier". Her står det forklart at mennesker kan ha behov for å føle seg til nytte for andre. Dersom nokon utanforståande hadde spurt meg kva eg gjer på fritida mi ville det vore lett for vedkomande å konkludera at eg er eit eksempel på dette. Eg er nemleg ein person som har vondt for å seie nei. Forutan å vere tillitsvalt i klassa, nestleiar i studentrådet og varamedlem i studentparlamentet, er eg og aktive i andre lag og organisasjonar. I Norges speiderforbund er eg gruppeleiar i Førdespeidarane, leiar i kretskonkurransekommitéen, medlem i utval speiding i Ryvarden krets og sit i Kretsstyret. Eg sit og i musikkomitéen i Kopervik Musikkorps, styret i Førde Ungdomslag og har ambisjonar om å fu FUL-teaterguppe opp å gå igjen. Dette kan ein forstå som ei skryteliste over kor flink eg er, og ein kan nok for tenkje at forfattaren er motivert til å fortelje dette for å vise kor flink han er. Dette for å få tilbakemeldingar på kor flink han er og dermed oppleve at behovet for å vera til nytte for andre bli oppfylt. Sanninga er likevel den at eg gjer alle desse tinga mest for mi eiga skuld, fordi eg liker å ha tusen ballar i lufta samstundes, og fordi desse tinga faktisk er moro å drive med. Sjølvsagt er det tilfredstillande at dette og kjem andre folk til gode, men eg opplever likevel dette som ein bonus, og ikkje hovudpremien.

Kva er det då som motiverer meg til alt dette frivillige arbeidet, når eg samstundes har vanskeleg for å finne motivasjon for å skrive blogginnlegg som i teorien berre kjem meg sjølve tilgode? Ikkje veit eg. Eg blar vidare i boka til Imsen. 

Det tek ikkje lang tid før eg finn noko anna interessant. Maslows behovshieraki. Eg leitar etter behov for å ha det moro, eg finn det ikkje. Kan maslow verkeleg ha gløymd dette i pyramiden si? Eg trur eg ville ha plassert dette behovet mellom behovet for kjerleik og behovet for annerkjensle og positiv sjølvkjensle. Dette betyr i så høve, dersom ei stolar på mine teoriar fletta inn i Maslow sine, at eg ikkje treng å kjenne behov for annerkjensle for å vera så aktiv som eg er.

Det som verkeleg er ironisk er at eg opplever at eg blei motivert til å skrive av nettopp å skrive, kan tenkast er hovudproblemet mitt at eg treng å lære meg betre å gje meg sjølv eit realt spark i bakenden å koma fortare i gong. Eg kunne fint ha site her å skrive side opp og side ned, men eg vel å ta hensyn til at nokon forhåpentlegvis vil lese dette, og eg vil ikkje ta fra dei motivasjonen med å skriva for langt.

Takk til:

Byggje ei bru...

Konstruksdjonsprosjekt.

Våren 2009 skulle me få prøva oss som konstruktørar, nokre skulle få konstruera framtidas skule, andre skulle prøve lukka med programering og lego medan me i den siste gruppa skulle konsentrera oss om brukonstruksjonar. Me hadde valet mellom å byggje ei hengebro eller ei fagverksbro.

Når eg var på speidarleir sommaren 2003 var tema for leiren: byggje ei bru. Det var då to kretsar med svært ulik kultur som arrangerte leir saman. Kretsane er skilde av fergestrekningen sandvikvåg - Halhjem. Dette er eit godt eksempel på at det å byggje ei bru og kan ha ei overførd meining, nemleg det å binde ting, personar, rupper eller lignande tettare saman. Om ikkje dette var meininga med dette prosjektet for dei som "konstruerte" sjølve oppgåveteksten så opplever i alle fall eg at dette vart ei heldig "bi-effekt" i mi gruppe. vi blei enda betre kjend og vi hadde det tross stress svært moro.

måndag 12.01

Vi hadde ei fagleg innføring på skulen. At det kunne seiast så mykje om bruer overraska meg ein del, men overraskande mykje sat fast. Vi fekk og prøve oss som konstruktørar med coctail-pinnar og erter. Eg merka at her kom gutungen fram i meg, og at eg var litt missunneleg på dei som skullle byggja i lego... Siste tingen vi gjorde i klassa var at vi skulle lage ei enkel hengebru (eigentleg skråstagsbru) av raier og tau. Som aktiv speidar merka eg fort at dette var moro, men det forbausa meg at så få kunne ein enkel knute som dobbelthalvstikk... På vegen heim blei me einige om å møtast neste dag hos Heidi, og om at me skulle laga ei hengebru i papp.

tirsdag 13.01

Vi brukte først ein del tid på å sjå på ulike  bruer på nettet, vi trengte inspirasjon. Vi bestemte oss ganske plutseleg men  bestemt for å la brua vår bli designa med inspirasjon fra Clifton Suspention Brindge i Bristol, England. Denne brua er teikna av den ikkje ukjende 1800-tals ingenøren Brunel. I og med at vi skulle gjere ei framføring tenkte me at dette ville gi oss litt ekstra relevant stoff å snakke om. Vi brukte så ein del tid på å komme i gang med byggjinga. Borghild kjørde heim for å låne det viktigste verktøyet ein har når ein lagar hengebru i papp, nemleg limpistol, medan heidi og eg jekk på shopping for å få tak i det me trengte som me ikkje hadde, nemleg ståltrå, fyrstikker(vi hadde fyrstikker, men vi trengte fleire... -og etterkvart endå fleire...). Når vi endeleg kom i gong byrja vi i motsettnad til Brunell utan å ha tenkt heilt på korleis me skulle løyse alt praktisk. Noko av det første vi gjorde var å konstruere vegelement som seinare skulle koplast saman og hengjast opp induviduelt. Korleis dette skiulle kjerast viste me enda ikkje. Brutårna blei og konstruerte, av tomme Dolly Dimple's esker. Dei var svært nøyaktige og frie kopiar av brua til Brunel. I dette legg eg at vi kopierte dei fleste detaljene, men at målestokken ikkje var heil 100%. (Kanskje ikkje ein gong 50%, men det var det estetiske som var viktig, og at det virka.) Det må og leggjast til at me blei servert Pasta-bolognese av Heidi

onsdag 14.01

Neste dag skulle me vera heime hos meg, noko som medførte at eg endeleg måtte finne litt tid til å ryddde spisebordet... Me fortsatte der me slapp. Eg fekktak i ei flytteeske som vi  kunne lime kreasjonen fast til. Vi jobba godt saman denne dagen, og blei på god veg ferdig, løste store problem som korleis å henge broelementa saman og opp. Som dei seier hos Rema 1000, det enkle er ofte det beste... menyen for dagen var bestemt av Borghild dagen før, eg serverte Fajitas, og sjølv om ein gjerne ikkje bør skryte for mykje av seg sjølve så må det seiast at det var svært godt.

torsdag 15.01

Dette var dagen då eg skulle få besøk av ein engelsk hippie/dirigent, han skulle komme med flyet fra londin i halv fire-tiden. Me møttes tidleg heime hos meg, og prøvde og få oversikt over kva som gjenstod. Me oppdaga at det meste som stod att var kosmetiske ting som me orda raskt, me snakka litt om kva me skulle seie om brua når me skulle vise henne fram fyrste gongen. Når dette var gjort fann me ut me skulle byrja å forbereda presentasjonen. Me ville gå på internett å lesa meir om brua me hadde tatt inspirasjon frå. Det viste seg at nettforbindelsen i leiligheita mi var ute av drift. Det heile endte med at me bruka dei siste tre timane denne dagen på å spela brettspelet Carcasonne. Sjølv om det kan høyrast ut som dårleg utnytting av tid trur eg likevel me fekk mykje godt ut av dette, når ein jobbar så tett saman som me gjer er det viktig å  ha det litt moro saman og. Meny for dagen: ferske rundstykker.

fredag 16.01

Denne dagen forsov eg meg, eigentleg ikkje så rart i og med at eg hadde sitte oppe til klokka tre på natta å sett på bryllupet til dirigenten min på DVD. Me skulle til Stord denne dagen, me hadde rekna med ekstra god tid slik at me skulle få gjort siste finpuss før me skulle visa den fram, og godt var det. sjølv om brua vår viste seg å vera svært så solid fant me likevell ut at det ikkje er ideellt å ha ho i eit bagasjerom saman med ein bovling-bag, spesielt ikkje om det er krappe svingar og ein kjører fort gjennom dei... Skadane var likevel ikkje større en at dei lot seg fikse. Me så ut at brua ikkje skulle visast før på mandagen... Me byrja difor å planleggje framføringa som me som var nesten ei veke fram i tid.

måndag 19.01 - onsdag 21.01

Desse dagane bruka me på å forbereda framføringa, me fortsatte å sittje heime hos kvarandre, me produserte ein del powerpointar og ein film som me ville bruke under framføringa. På onsdagen skulle me vere heime hos Borghild og ho hadde lova å laga middag til oss, for å gjere historien kort kan eg berre seie at faren til Borghild laga ein svært god pizza. Me møttes og heime hos Heidi og hadde ein slags generalprøve på framføringa.

torsdag 22.01

Dagen var komen til den store framføringa, me var nummer to ut , og hengbru nummer to. Det føltes litt rart sidan gruppa før oss hadde lagt vekt på mykje dei samme tinga som oss. Etter litt tekniske problem fekk me til slutt orden på teknikken. Me starta med å spela eit slags dikt basert på "ungane på risøyno" lese av Haugesundordførar Petter Steen jr henta frå Jan Ingvar Toft si plate "til minne om deg". Me fortsatte med presentasjonen kor me veksla mellom å bruka powerpoint, snakka fritt og å bruka modellen som illustrajon. Planen var å avslutte med ein film som viste mange brutyper, men diverre spelte ikkje teknikken på lag med oss. 

måndag 26.01 - tirsdag 27.01

Desse dagane brukte me på å planlegge undervisingopplegget vårt, etter tips frå rektor på Hauge skole bestemte me at elevane skule få laga eit "anbud" på fastlandsforbindelse til Vibrandsøy. Me ville først gi elevane ei innføring i bruer og i konstruksjon. 

Planen blei som følger:

1. time: Ein presentasjon av bruer med hjelp av powerpoint.

2. time: Elevane skulle få prøve seg å konstruere på same måten som me gjorde, men med fyrstikker og plastalina i stadenfor coctailpinner og erter.

3.-5. time: Elevane blei delt inn i grupper og skulle finne svar på følgande spørsmål: -Kvar skal brua vere? -Kva slags bru? -Kva skal øya brukast til? Kva vil dette ha å seie for byen og nærmiljøet? Vidare skulle dei illustrere korleis brua ville sjå ut med å teikne henne, og forebu ei presentasjon for klassa.

6. time: Denne timen var satt av til å presentere dei ulike gruppene sine arbeider.

torsdag 29.01

Då eg er tillitsvald i klassa var eg ikkje med på sjølve utprøvinga av opplegget sidan eg var på læringsmiljøkonferansen. Eg har snakka med dei to andre i gruppa å fått vete at det gjekk ganske bra, og at elevane blei engasjerte i arbeidet. Dette velger eg å tolke slik at det sansynlegvis har vore eit vellukka opplegg.

Konklusjon

eg tør å påstå at gjennom å ha jobba med bruer og brukonstruksjoner gjennom to veker har eg blitt mykje meir bevisst på kva ei bru er og kva som gjer at den held seg oppe, dette er noko som tyder på at det er lærerikt å jobbe i grupper. Eg har og hatt det mykje både moro og fortvilande saman med dei andre i gruppa, me har således blitt mykje betre kjend med dei.

Gruppearbeid er altså ei flott måte å tilegne seg kunskaper og å bli betre kjend med folk, samt at ein lærer seg å ta hensyn til kvarandre. Ein oppnår således meir enn ein ting med å jobba saman i grupper, dette meiner eg er ein god grunn til å jobbe på denne måten.

¨

Pedagogikk, berre svada eller matnyttig..?

No er det snart jul og eg synes difor det kan vera naturleg å stille spørsmålet: Har eg eigentleg lært noko dette halvåret eg har hatt pedagogikk? Svaret er ja, og mykje meir enn eg hadde trudd... 

Det viktigaste er nok at eg har innsett viktigheita av dette faget. Før semesterstart tenkte eg at at pedagogikk det var berre svada og synsing, og det er forsåvidt sant det. Men eg vil påstå at det er faktisk nyttig å ha kjenskap til faguttrykk og bakgrunnen for ulike teoriar. eg har og blitt meir bevist på kva grep eg vil gjere i forskjellige situasjonar og eg kan no mykje betre argumentera for kvifor.

Eg har og lært noko eg sjølv aldri skal gjere, eg er nemlig ein av dei som heilt klart jobbar best under press, eg blir som regel alltid ferdig tidsnok, men dersom ein frist blir utsatt blir eg likevel ferdig i siste liten. Eg skulle difor ønske at det var eit studiekrav å levera førsteutkast på matte/ped-oppgåva på den opprinnelege fristen, då hadde det vore gjort. Men, eg har hatt ei travel helg og no lignar det etterkvart på noko...

Men, no skal det bli godt med jul.

Det sosiokulturelle perspektiv.

Innholdet i denne teorien ligg eigentleg ganske mykje i namnet. Det er satt saman av Sosial og kulturell. Ein kan då forstå det som at læring er ei sosial greie og skal foregå i like stor grad mellom mennesker som induviduelt. Kultur kan ein forstå på mange måtar, det betyr ikkje at ein skal lære gjennom teaterbesøk og klassisk musikk. (Sjølv om eg trur dette og kunne vore svært nyttig.) I denne samanhengen viser kultur tilbake på den opprinnelige tydinga. (Her hadde eg tenkt å "cut'n'paste" frå ordbok på nette, men den låg selfølgelig nede...) Dersom eg hugser rett kjem det frå gresk og tyder å dyrke noko fram. Sosiokulturallisme kan ein difor seie at tyder noko slikt som framdyrking av kunskaper hjå mennesker i ei sosial setting.
Det er og lagt svært mykje vekt på bruk av verkty i læringa, ikkje nødvendigvis verkty som hammar og sigd, men gjerne dette og. I det Sosiukulturelle perspektivet hevdar ein gjerne at språket er eit verkty, etter mi meining er dette heilt klårt det viktigaste. Då eg tvilte på det eg blei lærd angåande dei største lanna i verda tok eg i bruk internett som eit verkty, og for å bruke internett var det ei forutsetting at eg beherska språk som verkty.
Det sosiokulturelle perspektivet byggjer heilt klårt på marxistiske verdiar, og eg må seie eg synes det er ironisk at det er fyrst etter komunismens fall i Aust-Europa at den har fått sin renesanse. Det er også heilt klårt for meg at det er fult mogeleg å forklara LK06 ut frå det sosialkulturelle perspektivet. Eg har ein gong høyrt ein utanlandsk samfunnsvitar uttala noko slikt som at Noreg er det nermaste eit vellykka komunistisk land verda nokon gong har sett. Kanskje det er difor LK06 er blitt som det er blitt...

Konstruktivismen

Eg merker eg liker dette ordet, det er positivt, læring og skule bør være det! Eg har allerede skrevet "bitte" litt om konstruktivisme i svaret på kommentarer frå førre veka. Men eg gjentek gjerne meg sjølv. (ref. Bruners spiralprinsipp)Vi har m.a. snakka om kognitive skjema (Piaget) denne veka. Det går no opp for meg at grunnen til at eg protesterte på list over dei største landa i verda var at dette ikkje stemte med mitt mentale skjema over verdas største land. Eg mistenkje Steinar for å gjere dette med vilje for å prøve å framprovosere ei slik reaksjon. Det eg gjorde da var å bruka den redskapen eg hadde tiljengeleg og prøva å finna svaret på det eg lurte på. Dette er i stor grad i tråd med konstruktivismen. Eg gjekk altså ut å konstruerte min eigen kunskap i staden for å berre godta det eg fekk høyre. Dette er og ein god illustrasjon på kva skilnaden mellom Konstruktivisme og Kognitivisme er.
Assimilasjon og Akkomodasjon er og to sentrale omgrep som me snakka om denne veka. Eg skal prøve å forklare desse omgrepa.
Assimilasjon:
I "Erasmus Montanus" av L. Holberg møter vi Rasmus Berg somstuderer på universitetet, og i likhet med lille Marius i Gift, får han overdose latin. Virkningen latin har på Rasmus er svært anderledes, han oversetter navnet sitt til latin og kommer attende til foreldra å snakkar berre latin. Han beviser at mora er ein stein og at fyll er bra. "En sten kan kan ikke flyve, Mor Nille kan heller ikke flyve, ergo Mor Nille er en en sten." "Den som er bedrukket legger seg gjerne til å sove, den som sover synder ikke, ergo det er ikke syndigt at bedrikke seg." Desse to dømene viser svært godt korleis rasmus misbrukte dei allerede eksisterande kognitive skjemaene hos foreldra og lerde dei noko som kanskje kan diskuterast kor sant eigentleg er.
Akkomodasjon:
Når vi lærte om spiralprinsippet til Bruner klarte eg å sjå likskapen mellom det nye eg lærte, altså eit nytt kognitivt skjema og eit eg ha¨dde frå før som omhandla LK06. At eg såg likskåpen mellom noko eg lærde der og då og noko eg kunne frå føre gjorde at eg kunne samanligne dei to og konkludere med at LK 06 er basert på spiralprinsippet til Bruner. Dette tror eg er eit døme på at eg lærde noko via akkomodasjon.
Eg merkjer at uansett kvfor pedagogisk retning vi snakkar om i klassa kjenner eg meg att, eg trur dette kan tyde på at eg har opplevd dei fleste retningane på kroppen på eit eller anna tidspunkt. Eg merkjer og at eg i stor grad var på veg til å bli ei behavurist då vi snakka om dette, kognitivist då vi snakka om dette osb. Eg vil difor konkludere med at eg framleis er på den same plassen når det gjeld pedagogisk, grunnsyn. Eg vil ikkje plasera meg i ein bås, men vera ei kyr i ein open fjos og fritt vandra frå bås til bås etter behov.
OJ.

-slik ynskjer eg å ha det...

Min veg til skulen, ei reise gjennom mange land... (Kognitivisme)

I pedagogikken denne veka har me lært om ulike hukommelses teknikkar. Vi testa desse ut i praksis og, JA, eg klarde fint å lære meg de 14 største landa i areal i rett rekkjefylje.

Her er historia som gjer at eg hugser dette:

Påveg til skulen på Stord kjører eg forbi Skeisvang VGS, skulen kor eg var russ. (Russland) Videre KAN eg kjøyre om Bleikemyr. (Canada) Då slepp eg å kjøre forbi Kvala, som etter mi meining er litt amerikanisert. (USA) Når vi kjem til Sveio føler eg at Sveio sentrum er som ei motsetting til Førde kor eg er frå. Og kva er vell ei større motsetting enn Kina. (Kina) Ved bensinstasjonen på haukås er det i bygd som heiter Tveita, av ein eller anna grunn er det mangen herifrå som er svært gode i fotball. (Brasil) På Hanaleite bur mor til ei eg kjenner som har vore utvekslingsstudent "down under". (Australia) På introhuset i Førde, ein skule for framandkulturelle med kafedrift, serverer dei heilt sikkert til tider Indisk mat. (India) På samfunnshuset er det heilsikker vore syngd "Don't Cry for Me Argentina". (Argentina) På vegen innover mot skogen derifrå ser eg for meg Vladimir Smirnoff på ski. (Kasakhstan) I Austvikesvingande var det ein gong ei ulykke kor ein afrikansk lege måtte rykke ut. (Sudan) I tunellen er vi under sjøen som har alger i seg. (Algerie) På Stordbrua kan eg sjå over til Moster, der har Kongen vore. (Kongo) Når eg kjem til Stord er det på ein måte ei ny øy. (New Zealand) I kantina på Rommetveit får me servert Mexikansk mat. (Mexico)

Dette var sjølvsagt ei aktivitet eg syntes var moro, men eg finn det likevel betenkeleg at medan eg leita på nettet for å finne ut av hovedstedene i desse landa fann eg og ut at New Zealand er på 75. i areal i verda...

Eg kjem aldri til å gløyme denne rekkjefylja sjølv den er feil.

OJ

Behaviorisme - bra dersom ikkje missbrukt..?

Personleg har eg kjempe tru på bruk av behavioristiske metodar, men sjølvsagt, alt med måte. Eg er ein av mange TV-sjåarar som har lete seg underhalda behaviorisme-reallity-søppel-program på TV som "Super Nanny" og "Nanny 911". Eg må innrømme at eg, sjølv om eg er skeptisk til denne type program, gong på gong blir imponert over kva dei får til, og klarer sjeldan å "zappe" vidare. Eg trur ein av grunnane til at ein liker dette er at det alltid er ei enkel løysing, systematisk arbeid og det å vera konsekvent er dei viktigste stikkorda her. Sjølvsagt kan ikkje dette løyse alt, men at det er effektivt er lita tvil om. Born likar å ha faste rammer, det trur i alle fall eg, og eg hugser sjølv at eg foretrakk dette sjølv. Det er heilt klart lettare å skjøna at det er dumt å gjera noko gale dersom det er ei konsekvens for dette. Det kan til dømes ofte vera fristande for meg å kjøra fort, spesielt om eg har dårleg med tid, men eg veit at det kan få ei konsekvens, difor gjer eg det berre om eg har det veldig travelt. Hadde alle forfortkjøringar enda med bøter ville nok ferre kjørt for fort... 

I korpset eg spelar hadde me ein gong ein dirigent som etter mi meining helte litt i overkant mot behvioristiske idear. Kanskje ein til og med kan seie at han hadde eit pedagogisk ståsted som befant seg forbi behaviorismen. Hans filosofi gjekk ut på å psyka folk ned slik at han kunne forma dei som han ville. Resultate korpset fekk med han var svært gode, men det endte med at mange musikantar slutta fordi dei ikkje trivdes med metodane hans.

Person leg har eg tru på at behavioristiske teknikkar som, skjema for belønning og konsekvensar som til dømes "time out" etter ei advaring er ting som fungerer godt dersom det blir brukt rett og dersom lærar eller anna vaksenperson klarerog vera konsekvent.

Behaviorisme har mykje godt å fara med, men som eg har nemnt tidlegare så er eg ikkje for ein einspora pedagogisk rettning, men ei blanding kor eg vil ta med meg det som eg meiner er det beste frå kvar retning.

Hjelp.

Eg har i løpet av denne dagen fleire ganger prøvd å skrive eit fornuftig innlegg. No er klokka 23:28 og eg er klar til å gi opp... Eg tenker at i morgon er det ein ny dag. "Med blanke ark og fargestifter til..." Eg kjem sterkt attende i morgon, det er i allefall det eg trur, og så lenge eg trur er det nok håp. No skal eg vera ein god nevø å vera sosial med tantene mine som har drukket litt for mykje rødvin... Det finnes både psykologar og lærerar av dei, kanskje eg kan finne litt inspirasjon der...

God natt.

Klasserommet, ein god lærearena?

Denne veka fekk vi utfordringen, kva skal til for at eit klasserom skal være ein god lærearena. Det første som datt inn i hovudet mitt var at det viktigste må vera engasjerte elevar eller studentar. Deretter tenkte eg, kva skal til for å få dette..? Etter å ha grubla på dette ei lita stund kom eg fram til at engasjerte elevar og studentar eigentleg ikkje er  noko anna enn eit resultat av ein inspirerande lærar. Det finnes sjølvsagt engasjerte elever som ikkje har har inspirerande lærarar, men det er nok mykje lettare for dei å halda på engasjementet oppe dersom ein får positiv innputt heile tida. Det viktigste trur eg altså derfor er ein inspirerande lærar.

Andre viktige ting kan være ting som gjer rommet trivelig som bilete, gjerne av elevane og ting dei har laga sjølve. God Belysning, passeleg store pultar og stolar, god ventilasjon og godt utstyr er fysiske ting som burde være en selføge i alle klasserom.

Dette var ei oppgåve eg gledde meg il å ta fatt på, det blir enkelt, tenkte eg. Men sanninga er at no er det ei veke sidan det skulle vore publisert og eg slit ennå med å bli nøgd. Eg har difor bestemt at no publiserer eg det eg har og ser framover i staden.

Og no skal eg skriva denne vekas innlegg...

Ei godt planlagt økt er ei god økt for elevar og lærar(ar)

Denne overskrifta står eigentleg godt åleine synes eg. Eg merkjer at det er ein del av meg som har lyst å la den stå åleine, men eg skal la være. Eg skal difor fortelje om to opplevingar eg har hatt som lærarvikar.

For snart sju år sida gjekk eg å venta på å avtene verneplikta mi, eg skulle møte i mars og eg hadde derfor nesten eit heilt skuleår å venta før eg kom inn. Eg var då 21 år og denne tida brukte eg på diverse småjobbar. Mellom anna jobba eg som timevikar for skular i ein kommune her i distriktet. Desse to hendingane eg no skal fortelje om skjedde med ca. ei vekes mellomrom. Eg skulle i beggje tilfellene vera vikar i dobbelttime teikneforming i åttande klasse, men på to forskjellige skular.

Fyrste tilfelle fekk eg beskjed når eg ankom skulen at i eit gitt klasserom satt det ein klasse å venta på meg. Eg lurte på kva som skulle skje og blei fortald at dei skulle ha teikneforming. "Men kva held dei på med i teikning då", spurde eg. Eg blei fortald frå han som hadde tilkalla meg at det viste ikkje han fordi læraren som skulle ha dei var sjuk, eg fekk berre finne ut av det. Når eg ankom klassa prøvde eg å finne ut om det var noko spesielt dei holdt på med, men elevane var mykje meir opptatt av ein konflikt som hadde vore i friminuttet føre. To elevar spurde meg om dei kunne gå ut på gangen og "snakka ut". Dette tillot eg og før eg viste ordet av det hadde halve klassa forlatt klasserommet. Klassa fekk ikkje gjort noko fornuftig desse to timane og eg hadde inga kontroll. Når eg beklaga meg til ein lærar eg kjede frå før av etter timane på lærarværelse fekk eg berre kommentaren at dette var jo den kjekkaste og greiaste klassa på skulen.

Andre tilfelle, ei lita veke seinare blei eg ringd opp og fortald at eg kunne få seks undervisningstimar om eg ville. Eg kom på skulen og fekk timeplanen i handa. Fjerde og femte time, teikneforming i ein åttande klassa stod det. Eg kjende kor panikken kom, dette ville eg ikkje, men rektor, som hadde kontakta meg, gjekk gjennom opplegget som læraren som var sjuk hadde overlevert og overtalte meg til å gjere eit forsøk. I storefr snakka eg med fleire lærarar som eg kjende frå før. Dei spurde meg ut kva klasse eg skulle ha. Då eg svarte blei det stille ei lita stund før ein av lærarane braut ut: "Stakkars deg, vikar i teikning, også i den klassa..." Eg fekk forståinga for at dette var ei verstingklasse. Eg sat med meg sjølv og reflekterte over kor dårleg akkurat det same hadde gått for ei veke sida, og då var det med ein "snill" klasse. Eg hugser at eg tekte at to skuletimar er halvannan kloketime, altså nitti minutt, 5400 sekund. Om berre 5400 sekund kunne eg gå heim. Det ringte inn, eg beit tenna saman og bestemde meg for å kjøpa is eller chips å trøstespisa etter dagen var over. Det første eg gjorde var å presentera meg, så gjekk eg gjennom opplegget for timen og deretter fekk eg ei overasking. Alt gjekk bra. Læraren som skulle hatt klassa hadde laga eit oppleg til dei som kven som helst kunne gjennomføre. Denne timen med "Verstingklassa" hugser eg framleis svært godt, eg opplevde ein stor porsjon meistring og eg reknar det framleis som ein av dei beste timane eg har undervist. 

Desse to forteljingane viser kor viktig det er med god planlegging. Dei illustrerer og viktigheita av å gjere dette skriftleg. Dersom det er godt planlagd kan nokon adre steppa inn dersom det er nødvendig. 

Det er viktig å vite:

• kva som skal gjerast
• korleis det skal gjerast
• det er og ei fordel å ha gjort seg nokon tankar om kvifor ein gjer dette, greit å kunne gi eit godt svar til elevar som lurer.

Den som planlegg må derfor:

• kjenne elevane
• kjenne skulen sine mogelegheiter og begrensingar

 I den fyrste forteljinga var desse punktene mangelvare, og timen gjekk dertil. Den andre var desse punktene tatt hesyn til og både eg som vikar og elevane hadde ei god oppleving med det.

I "diamanten" er det og eit sjette punkt som heiter evaluering, dette trur eg er spesielt viktig for ferske lærarar, men samstundes kanskje litt unødvendig å føra opp. Eg trur at alle evaluerer seg sjølve heile tida både bevist og ubevist.

Mitt pedagogiske grunnsyn.

Kor er mitt pedagogiske grunnsyn forankra? Det er spørsmålet eg liksom skal svara på no. Svaret er eigentleg ganske enkelt, eg veit ikkje. For det første kan eg ikkje seie at den eine teorien er betre enn den andre, det har eg ikkje nok erfaring til. Det einaste eg har funne ut fra den lille erfaringa eg har er at ingen born er like, dermed må me behandla dei ulikt og. tilpassa opplæring er ikkje berre populært for tida, men det er noko som er krevd at alle skal få. Eg trur nokså bestemt at det som får ein elev inspirert ikkje nødvendigvis virkar på nestemann. Arestoteles meinte at born var ein leirklump som måtte formas medan Sokrates meite at born allereie hadde kunskapene og at ein lærars oppgåve berre er å hjelpe til å forløyse den. Kanskje hadde dei litt rett begge to. Eg tenkjer at eg må ta det som eg finner meiningsfylt frå alle retninger og anvende det slik eg trur er best. Gjere teoriar om til praksis og få eit eigarforhold til dei.

Eg har per dags dato ikkje noko definert pedagogisk grunnsyn, eg har heller ingen planar om å bestemme meg for ei enkelt retning når eg er ferdig på lærarskulen. Grunnsynet mitt vil sansynlegvis forandra seg både når eg er student, når eg er lærar og når eg ein gong blir pensjonist.

Det viktigaste med pedagogikk faget, trur eg må vera å få auka kjenskap til forskjellige læreteoriar, bruka dette som inspirasjon og bli i stand til å bruka det eg sjølv trur fungerer. Eg har ikkje noko tru på å bli fastlåst i ein teori og sjå bort i frå dei andre. 

Trur kanskje eg eigentleg ikkje har svart så godt på spørsmålet her, men eg føler eg har gjort godt rede for kvifor eg ikkje kan seie at eg har noko klart definert grunnsyn ennå.

Praksis neste!

Veit ikkje heilt kva eg skal skriva om denne veka.

Har fått meg ny PC, det er gøy, men det har strengt tatt lite med pedagogikk å gjere, og her prøver me jo å vere saklige. Men det skal bli spanande med praksis i neste veke...

Har lest gjennom teksten frå forrige veke, håper at ikkje folk som les dette synes eg er for sjølvgod, eg meiner ikkje å fremstå som ein som trur han er supermann... Eg trur eigentlig hovedbudskapet mitt var at eg trur eg har anlegg for å trivast i ei slik rolle! Det er viktig!

Steinar: Du spør meg kva skilnaden mellom ein autorativ og ein autoritær ledar er, har prøvd og finne litt ut om dette på nettet og har kommet frem til: For å trekkje paraleller til to ledarar eg kjenner godt til vil eg trekkje fram Adolf Hitler og Lord Baden-Powell, begge klare autoritetsfigurar innanfor sne felt, men samstundes svært ulike. Begge satte klare grenser for kva dei forventa av tilhengarane sine, og ein kan difor seie at begge heilt klart var autoritetar. Hitler er eit skrekk eksempel på ein autoritær ledar, hans ord var lov og alle som var ueinige var fiendar. Baden-Powell, meiner eg er eit godt eksempel på ein autorativ ledar, han trudde på deligering av ansvar og på at alle skulle få ytra meining si. felles for begge var at dei begge trudde på disiplin, det trur eg og på, ein lærar må kunne setje seg i respekt, og ingen må setje spørsmålsteikn med kven som er sjefen i klassa. Men som Baden-Powell er eg for og deligera ansvar.

Praksis, det skal bli spanande med praksis, spesielt sidan eg skal i same klassetrinn som eg underviste i før sommarferien, skal bli spanande å  sjå korleis ein gjer ting på ein større skule. Eg reknar med eg vil få ein del a-ha opplevelser i forhald til kordan ting kan gjerast og forhåpentligvis og bekreftelse på at nokre av dei tinga eg gjorde i fjor ikkje var så dumme. Det skal bli ineressat, lærerikt og moro. Eg gler meg aller mest til å bli kjend med nokre ne og heilt sikkert kjekke skuleelevar.

No gler eg meg til praksis!

Kvifor er eg lærarstudent, og kva er ein lærar?

Eg har no vore lærarstudent i ca to og ei halv veke Det er derfor naturleg å reflektera litt over kvifor. Kvifor vil eg bli lærar? Det er eit ganske omfattande spørsmål som eg ikkje kan svara på med eit enkelt svar, men med fleire enkle svar.
Det var eit par ting som fekk meg til å innsjå at det er dette eg vil:

1:   Etter mange år som sikkerhetskontrollør og instruktør i Securitas fant eg ut av tre ting:
-eg liker å arbeide med mennesker.
-eg liker å læra fra meg og eg har anlegg for dette.
-eg er god på å tilegne meg kunskaper og videreformidle dei.

2:   Sommaren 2007 reiste eg som speidarleiar på den 21. verdensspeidarleiren i England, i lag med tre andre hadde eg ansvare for ein tropp som besto av ca. 30 speidere. Eg merka då at eg har evne til å væra i autoritet samstundes som eg kan ha det moro saman med dei eg er ein autoritet for. Eg fann og ut at dette er ei rolle eg trives i.

3:   Våren 2008 fekk eg tilbod om å ta imot ei stor utfordring, ein fådelt skule mista ein lærar og eg blei spurd om eg kunne vera vikar frå påske og ut skuleåret. Dette viste seg å i være ei stilling som kontaktlærar for både sjette og sjuande klassa på denne skulen. I dag fattar eg ikkje at eg turde å seie ja, sjølv om det må seiast at dette alt i alt var ein fantastisk oppleving med gode kollegaer, kjekke elevar og takksame foreldre.

Ein annan ting det og er litt naturleg å tenkje litt på er kva ein lærar eigentleg er. Tidlegare va ein lærar ein som banka kunnskaper inn i hovudet på andre. Kanskje er det framleis dette, men det er også mykje meir. Ein lærar er i dag ein omsorgsarbeidar, oppdragar, ven og kunnskapsinnbankar. Dette er mange ganske varierte roller og det skal ein del til for å klara å løysa alle på ein gong.
Det trengs altså litt av ein supermann til for å klara alle desse rollene på ein gong. Eg trur det er viktig å heile tida settje seg mål og delmål, både til seg sjølv, til klassa og til den einskilde eleven. Det er viktig at måla er realistiske, at ein arbeider bevist mot dei, og at ein er i stand til å takla det om ein ikkje skulla klara å oppnå alle. Det å få til alle rollene høyrest på ein måte uoverkommeleg ut, men enkelt kan ein seie at det handlar om å gi av seg sjølve og væra eit sunt førebilde og medmenneske for elevane.

OJ.

Ein lærar som har gjort inntrykk på meg!

Når eg no skal bli lærar synes eg det er naturleg å sjå tilbake til mi eiga karriere og tenkje litt over kva lærarar eg likte og ikkje og kvifor. Det er fleire som har gjort varige inntrykk på meg, blandt anna ei utruleg sløv og kjedeleg heimkunskapslærar, ein ekstremt rettferdig klassestyrar eg hadde på ungdomsskulen og ein vannvitig gira historie lærar eg hadde på viaregåande. Alle desse tre og fleire med dei har eg noko å læra av, til dømes:
-Som lærar bør ein ikkje halvsova i timane.
-For å vera rettferdig må ein ikkje vera redd for å gjera seg upoppulær.
-Ein bør kunna faget sitt og "selja" det til elevane.

Eg vil fortelje litt om den mest inspirerande læraren eg nokon gong har hatt, historielæraren min frå viaregåande. Han var ein som ikkje berre kunne, men og brant for faget sitt. Når han foreleste evna han å engasjera ein ellers veldig rolig og sløv klasse. Dersom ein god lærar er ein som lever seg inn i stoffet, er kanskje ein ekstremt god lærar ein som lever heile klassa inn i stoffet. Eg husker spesielt ein gong, tema var vikingtida, han sto framfor klassa og har stjerner i augene og seier: "Tenk dere at dere bodde på avaldsnes, la oss si for tusen år siden... Hva gjorde dere på? Hva tenkte dere på? Hva var dere opptatt av? Hadde dere fritid? Og hva brukte dere den til? TENK PÅ DET DA!" I pausen etter var det fritid på avaldsnes for tusen år siden som var det store samtaleemnet.
Han var og ein lærar som brydde seg om elevane sin velferd, ei egenskap som eg har inntrykk av at fleire og fleire gløymer lengre oppe i klassetrinna. Når me var russ formana han om at vi måtte tenkje oss godt om før vi eventuelt gjorde noko dumt. Han var ikkje mot russefeiring, men det var ingen hemmelighet at han var veldig kritisk til korleis den kunne utarta seg. Han var blandt anna mot kasting av egg, ei forståeleg meining som han sikkert delte med mange kollegaer. Eg meiner, kastar ein egg mot ein skule blir resultatet at skulen luktar vondt, men han hadde eit heilt anna argument, han meinte rett og slett at det var uorginalt, "russen har kasta egg i tjue år", sa han, "finn på no nytt!"
Det gjorde vi og, eg og ein kamerat av meg hadde begge gløymd å kjøpe russehatter, så vi var ikkje så opptatt av kva knuter vi tok, men vi var opptatt av å ha det moro og finna på nokre sprell. Ein morgon kjøyrde me tidleg til byen, vi hadde med oss stormkjøken, egg og bacon og det som trengs for ein betre frukost. Me sat oss deretter på trappa hans og lagde tre store porsjoner før vi banka på å spurde om han var svolten. Det var han ikkje, han hadde jo spist frukost medan han hadde sett på kva vi holdt på med, men han gav oss noko å drikkje ettersom vi hadde gløymd dette. Samme dag fortalde ein kjenning av meg som gjekk i klassen under meg som og hadde han i historie at han hadde fortald om ei stor hending: "I år har russen funnet på noe nytt, og POSITIVT!"

Det som gjer at eg ville trekkje akkurat denne læraren fram er at eg alltid gleda meg til historietimane, det var rett og slett moro. Eg gjorde ikkje ein spesielt stor innsats i dette faget, det vil seie den innsatsen eg gjorde var alltid lystbetont. Han hadde to viktige eigenskaper, evnen til å formidla kunskap og ikkje minst empati. Eg ser på det som noko eg kan streva etter i mi framtidige karriere.

OJ.

Så blei eg og blogger...

Hei, Ole Jacob heiter eg, er plutseleg blitt student igjen etter mange år borte frå skuleverket. Her skal eg etterkvart skriva ein god del om mine tankar og meininger om pedagogikkfaget...

-det kan jo bli spanande lesestoff det...

OJ